Περί Φιλίας

Κάποιος σοφός είπε πως οι φίλοι είναι το δώρο του Θεού για τους ανθρώπους που είναι μόνοι. Άραγε όμως ισχύει αυτό στις μέρες μας; Με αφορμή μια ταινία που είδα χτες, ενώ βόλταρα στα λοιπά αξιοθρήνητα κανάλια της ελληνικής TV,συνειδητοποίησα πως μάλλον το συμπέρασμα που είχα βγάλει εδώ και καιρό ίσως και να είναι σωστό.
Με τους φίλους μας, κυρίως εμείς οι έφηβοι, περνάμε ίσως το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μας. Πόσοι από εμάς όμως εμβαθύνουμε στην ουσία αυτής της σχέσης; Μήπως προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε την φιλία μας με κάποιο άτομο; Η προσωπική μου άποψη είναι πως οι περισσότεροι από εμάς κάνουμε φιλίες από φόβο μην μείνουμε μόνοι και όχι επειδή αγαπάμε αυτά τα άτομα. Ο φόβος μην αποτύχουμε στην κοινωνικοποίηση μας, μας ωθεί να αναζητούμε "παρέα" και όχι μια φιλία.
 Ο σύγχρονος πλαστικός κόσμος κατάφερε να βιάσει και να αλλοιώσει ακόμα κι αυτή τη μορφή σχέσης, την οποία την τίμησε και τόνισε ακόμα και ο σπουδαίος Όμηρος στην "Ιλιάδα" .Με την μορφή που έχει πάρει η κοινωνία μας σήμερα, ο νέος άνθρωπος χρησιμοποιεί την φιλία ως μέσω προώθησης του εγώ του, των επιθυμιών, των σκέψεων του, Η αλληλοεκτίμηση και η ανιδιοτελής αγάπη αντικαταστάθηκε από το συμφέρον και το τι αναζητεί ο καθένας μας. Αντί να λέμε είμαστε φίλοι λέμε κάνουμε παρέα γιατί αυτή η λέξη ίσως να είναι το άλλοθι του καθενός μας.
Πόσοι όμως από εμάς μπορούν να παραδεχτούν έστω και στον ίδιο τους τον εαυτό πως όλη αυτή η κατάσταση είναι μια φούσκα που με την είσοδο μας στην πραγματική κοινωνία σκάει; Ίσως πολλοί ίσως και κανείς..
Αλλά επειδή το θεματάκι μου ίσως να σας κούρασε κλείνω με την ευχή να εστιάσουμε στην ουσία των σχέσεων που κάνουμε όποια μορφή και να έχουν...

Απόλυτα δική σας,
Νεκρή Ψυχή